Archiwum: Grudzień, 2009

« Starsze wpisy

Książki na ekranie


Minęły chyba bezpowrotnie czasy, gdy cała Polska dyskutowała zawzięcie, który aktor powinien dostać rolę Kmicica. Wyższy od Wołodyjowskiego, to pewne. Ale poza tym? Brunet czy blondyn? No i czy artysta, który zagrał poprzednio okrutnego Azję, może teraz wcielić się w postać jednego z najważniejszych bohaterów naszej literatury?

Wybuchały spory o Danuśkę, Oleńkę, o Izabelę Łącką. Wydawało się wówczas, że obsada aktorska to nie tylko reżyserski zamysł, lecz po prostu sprawa narodowa. Adaptowano wówczas głównie największych: Sienkiewicza, Prusa, Wyspiańskiego, Żeromskiego, nawet Mickiewicza, Słowackiego i Fredrę. Po dzieła literackie sięgali też najwięksi w naszym kinie: Ford, Wajda, Has, Kawalerowicz, Antczak, Hoffman. Oglądanie Krzyżaków, Wesela albo Ziemi obiecanej przypominało narodową pielgrzymkę. Szły do kina wycieczki szkolne i delegacje zakładów pracy, zgodnie podążał robotniczy aktyw i elity intelektualne. A po seansie kłócono się zażarcie: lepsza książka czy film? Wychodziło zwykle na to, że jednak książka. Pytano, dlaczego ekranizacje nie są równie dobre jak arcydzieła literatury – może to wina reżyserów, wykonawców, a może sztuki filmowej.

Co nam zostało z tych lat?

Ekranizacje prawie wszystkich wybitniejszych powieści i dramatów zrealizowano bardzo starannie, z rozmaitą inwencją, jednak zwykle na przyzwoitym poziomie. Trudno je zobaczyć w dzisiejszych kinowych gigantach, ale stanowią ciągle podstawę repertuaru publicznej telewizji – zwłaszcza podczas świąt narodowych, gdy nie wiadomo dokładnie, co wypada pokazywać.

Epoka wielkich adaptacji w naszym kinie chyba wygasła – Przedwiośnie, Pan Tadeusz, Zemsta, Quo vadis, Ogniem i mieczem to może już ostatnie jej akordy. Parę lat temu przetoczyła się dyskusja, co jeszcze warto sfilmować. Obiecujących pomysłów właściwie już nie było – tym bardziej, że każda większa produkcja filmowa to dziś skomplikowane przedsięwzięcie finansowe i reklamowe, a widza przyzwyczajonego do kina rozrywkowego nie zawsze łatwo zachęcić do literatury.

Filmy- dramaty.

Jak wyglądają filmowe dramaty i kwestie z nim związane? Jak filmy działają na wyobraźnię i na człowieka? Telewizja, a szczególnie kino korzystają bardzo wyraźnie z dobrodziejstwa, jakim jest sztuka filmowa. Sztuka filmowa jest nieraz pełna dramatu, trudnych scen, smutnych sytuacji i wielu wielu innych. Jest ich nieraz tyle, że aż ciężko się jest w tym połapać w konwencji dramatu. Mówiąc jednak o dramacie musimy wiedzieć, że sztuka filmowa bywa skomplikowana i trudna.

Otóż żeby lepiej ją zrozumieć musimy pomyśleć o tych niekonwencjonalnych pomysłach artystów kinowych, którzy naprawdę tworzą świetne dzieła. Dramaturgia filmów jest szczególna, gdyż pokazują one przede wszystkim siłę i energię dzieła. Wszystkie tworzone są wyjątkowe i ciekawe. Zapewne wiecie to właśnie filmy od zawsze były pewnym odbiciem innej rzeczywistości. Mimo że pokazywały nieraz nam bliskie sceny to i tak były one nieco oddalone i zmienione. Pytanie leży w tym, dlaczego takie były? Dlatego, że całość scen filmowych była oparta na wizji reżyserskiej. Wizja reżyserka bywała oczywiście bardzo wybujana nieraz, ale z pewnością ciekawa i wygodna.

Trzeba pamiętać o tym, że przecież każde filmy przekazują pewną jasną treść, którą trzeba dostrzegać Ta treść oczywiście jest zwykle powiązana ze sobą. Reżyser dba o to żeby fabuła została w ciekawy sposób przekazana i żeby dotarła do możliwie największej i najszerszej grupy środowisk, jest to bardzo ważne, gdyż dzięki temu film będzie w stanie stać się hitem i symbolem sztuki filmowej.

A z pewnością wielu reżyserów chciałoby żeby jego filmy były takimi arcydziełami i były czymś wielkim. Sztuka filmowa jest naprawdę dużo znaczącą i rozwojowa sztuką. Trzeba, więc doceniać reżyserów i to co robią, gdyż ich praca jest naprawdę wielka. Musimy wiedzieć też o tym, że przecież tylko to może nam przynieść prawdziwą satysfakcje. Oglądanie filmu jest naprawdę wielką przyjemnością, polecam ją każdemu i niech każdy spróbuje tego, czym jest dobry i ciekawy film.

Co powiemy o sztuce filmowej i kinematografii.

Kinematografia, wspaniałe tematy i wspaniałe historie są w filmach poruszane. Co roku odbywają się festiwale które nagradzają najlepsze filmy i najlepsze fabuły tych filmów. Pytanie jednak leży w tym, czemu uważamy kinematografię za sztukę?

No z pewnością należy ją, uznac z powodu tego, jakie treści prezentuje, ujmuje różne sceny, przekazuje różne wizje reżysera. Wracając do festiwali to one, nagradzaja najlepszych w swoim fachu wykonawców artystów. To oni tworzą wspaniale filmy, które mogą być prezentowanie na srebrnym ekranie. Wizja reżysera jest niejednokrotnie niesamowita i bardzo wciągająca. Reżyser prezentuje różne aspekty swojej wizji i przekazuje ją w różnych środkach i symbolach, jakimi dysponuje. Jest to praca trudna, gdyż dobór wszystkich elementów dbając o przejrzystość i harmonię dzieła to naprawdę duże wyzwanie. Każdy reżyser musi, więc być gotowy na różne sytuacje, powinien je przewidywać.

Otóż scena filmowa jest równie niesamowita jak scena teatralna. Prezentuje ona obrazy ciężkie, trudne i skomplikowane, tak jak na przykład w tragediach. Oraz lekkie i spokojne wizje obecne na przykład w dziełach komediowych. Każdy element sztuki kinowej zasługuje na uwagę odbiorców.

Niejednokrotnie jednak bywa, że przekaz jest zbyt trudny dla odbiorców, z powodu tego, że odbierający sztukę filmową nie mogą pojąć wizji reżysera. Nawet, jeżeli nie rozumiemy motywu to jest też dobry znak, bo pokazuje, że autor chce nam pokazać złożoność problemu i sytuacji, oraz tego, że ludzie mogą widzieć to na różne sposoby. W takiej sytuacji doceniamy pracę reżysera i tego, co robi.

Warto jest doceniać pracę takich ludzi z różnych powodów. Przecież oni są artystami prezentującymi nowe trendy i nurty i oni pokazują też wspaniałość scen kinowych i sztuki reżyserskiej. Najlepsi otrzymują właśnie nagrody akademii filmowych, takich jak Amerykańska czy Fransuska, oraz nasza słynna Polska, w Łodzi. Nasz kraj jest też miejscem gdzie mamy wielu wspaniałych reżyserów; Wajda, Zanussi,Kutz, Polański. Wszyscy Ci ludzie dysponują swoją własną specyficzną i bardzo ciekawą wizją, wizją, którą warto zgłębiać i poznawać.

Filmy i kina.

Filmy są puszczane w kinach, cała historia kinematografii zaczęła się już dawno temu, kiedy pierwsze obrazy przenosiły się z książek i teatru na ekran kina. Wtedy się zaczęły te wszystkie magiczne procesy i zaczęła się rozwijać ta magiczna sztuka filmowa. Wszyscy, którzy przychodzili do kina byli zachwyceni magią ruchu postaci na srebrnym ekranie, a kolejnych poruszała muzyka grana na żywo.

To było naprawdę magiczne, kiedy się właśnie wchodziło do kina i czuło się atmosferę towarzyszącą bohaterom. Muzyka napięcie, niejednokrotne apele o to żeby bohater coś lub czegoś nie zrobił i masa różnych innych ciekawych rzeczy. To wszystko łączyło się w jedną całość, którą można nazwać kinefillią. Kina i obecne tam filmy były miejscami kultury, spotkań, randek i wielu innych wydarzeń. Wyprawa do kina to nawet jest święto w dzisiejszych czasach, kiedy znajomi, czy pary razem idą oglądać film.

WW XXI wieku kultura filmowa jest bardzo rozpowszechniona i szeroko lubiana. Ludzie sobie cenią to co tworzą reżyserowie i odwdzięczają im się w postaci płatności za bilety i filmy na DVD. A mówiąc o DVD to trzeba wspomnieć o kulturze domowego kina. Kino domowe coraz bardziej się rozpowszechniło, a oglądanie filmów stało się sposobem spędzania czasu przez rodziny i przez przyjaciół. Jak wskazują rankingi to teraz cała masa ludzi uwielbia chodzić do kina i oglądać filmy. Cenimy to chyba, dlatego, że jest to świetny sposób rozrywki i zobaczenia nowych obrazów, dziejów, czy zwyczajnego pośmiania się w gronie znajomych.

Czyli tak możemy powiedzieć, że filmy są dla nas naprawdę przyjazną sztuką i że naprawdę uwielbiamy je oglądać. Czemu jednak tak filmy nas wciągają, czy nowi reżyserowie pokazują to, co kiedyś, pokzawyali starzy? Z pewnością części tak, jednak mnie możemy odmawiać nikomu jego pracy i włożonego wysiłku. Kino współczesne porusza nowe tematy i całkiem nowe treści, jest ich naprawdę dużo. Warto, chociaż na chwilę się zatrzymać i obejrzeć przyjemny film, gdyż jest to prawdziwie niesamowita metoda spędzania wolnego czasu.

Filmografia.

Sztuka filmowa jest ciekawa. Co roku powstają nowe i coraz ciekawsze filmy, które zachwycają odbiorców swoją treścią i postaciami. Filmy bardzo często opowiadają piękne i ciekawe historie pełne dramatu, wzruszeń a nieraz też śmiechu. Cały teatr filmowy przekazuje treści na odległość, nie przymuszając do oglądania w dowolnym miejscu i dowolnym czasie. Również treść jest otwarta dla wszystkich, a filmem możemy się delektować w każdej chwili.

Oczywiści e bywają różne filmy, które nie podejdą do gustu każdemu. Takie filmy to niejednokrotnie kiepska szmira niewarta absolutnie niczego poza zatrzymaniem taśmy. I właśnie to też cechuje sztukę filmowa. Otóż gama treści i metod przekazania ich jest niemal nieskończona i bardzo ciekawa, Oczywiście sztuka filmowa nie podlega niemal cenzurze można prezentować obrazy różne, nieraz wulgarne, sprzeczne, odpowiadające na tematy tabu. Wiele jest takich ciekawych filmów. Jednak musimy też sobie odpowiedzieć, czy filmy dalej się rozwijają?

Czy nie upadają pod presją komputerów i innych rozrywek tego wieku. Cóż film właściwie jest elementem wszystkiego, co jest związane z życiem. My sami jesteśmy nieraz zaskoczeni tym, że film pokazuje ich perypetie, w nieco zmiennej formie, ale z pewnością mówiące w podobnym języku. Filmy opowiadają historie prawdziwe, wymyślone, bądź prawdopodobne, mimo iż zabierają nam tą możliwość korzystania z wyobraźni jak w książce, to jednaka nie możemy odmówić tego, że nieraz wizja reżysera jest bardzo głęboka i silnie przemawia do odbiorców.

Przekaz reżyserski jest naprawdę warty zgłębienia, gdyż może nam otworzyć oczy na wiele treści, o jakich wcześniej nie widzieliśmy i nie mieliśmy szansy nawet pomyśleć. Ta rola filmu jest naprawdę konkretna, gdyż wtedy obraz kinowy zaczyna funkcjonować podobnie jak na przykład obraz malarza. Wiec widać, że rola takiego widowiska jest znacząca i istotna. Film zawsze będzie czymś wyjątkowym i wybitnym, reżyserom nie można odmówić tytułu artysty, gdyż to on rządzi całą akcją na taśmie i to on tworzy odpowiednią atmosferę widowiska. Jest on nie tylko reżyserem, lecz także magikiem, który tworzy magiczne obrazy.

« Starsze wpisy

Podobne wpisy

Kiedy powstawały adaptacje Krzyżaków, Popiołów, Wesela czy Pana Wołodyjowskiego, kino wydawało się dla literatury niebezpieczną konkurencją. Oglądanie filmów miało odciągać młodych ludzi od czytania książek. Konserwatywni poloniści patrzyli krzywo na studentów zajmujących się filmoznawstwem. Potem przyszła epoka komercyjnej telewizji, seriali, internetu i okazało się, że wielcy przeciwnicy zmuszeni zostali do zawarcia czegoś w rodzaju zawieszenia [...]


O filmie
Mimotwórcze cechy kina sprawiły także, że mogło ono zaoferować atrakcyjny język mówienia o współczesności. Twórcy mówili do widzów, ale też w pewnym sensie w ich imieniu, gdyż poruszali problemy ważne dla społeczeństwa, w którym pracowali. Kiedyś potwierdzały to takie fenomeny, jak polska szkoła filmowa, włoski neorealizm, francuska Nowa Fala, dziś na przykład duńska Dogma. Po film jako narzędzie autoekspresji, wyrażania swoich emocji i refleksji nad sobą sięgają kobiety, definiujące się jako oddzielna grupa albo poszczególne narody. Wyniaka to z faktu, że film daje możliwość przedstawiania siebie w powszechnie zrozumiałym języku obrazów i emocji. Stąd też wzięło się przeciwstawienie kina gatunków- kinu autorskiemu. W pierwszym przypadku reżyser sięga do sprawdzonych konwencji opowiadania, daje widzom to, co znają i co chcą oglądać. Kino - medium o swoistych środkach wyrazu - pojawia się wówczas, kiedy zostaje odkryta możliwość manipulacji materiałem filmowym. Kinematograf bowiem przede wszystkim rejestruje, a następnie odtwarza obraz rzeczywistości w ruchu. Za pioniera w dziedzinie tworzenia swoistośći przekazu filmowego uznaje się Georges'a Meliesa, który zrealizował kilkaset filmów (ok. 500- trzeba jednak pamiętać, że najdłuższe z nich trwały ledwie 20 minut). były to adaptacje fantastyczno- naukowych dzieł Jules'a Verne'a, dramty historyczne, inscenizacje bieżących wydarzeń politycznych i proste żarty filmowe. Melies używał głównie zdjęć trikowych, wykorzystująć swoje doświadczenia z teatru iluzjonistycznego. W podobną stronę szły eksperymenty "szkoły z Brighton", brytyjskich filmowców, którzy odkryli korzyści płyunące z porusszenia kamery i wartość zbliżenia. zdjęcia ślubne Łódź
fotografia ślubna w plenerze
Zestawy kołowe
reklama wielkoformatowa poznań
obsługa techniczna koncertów
zdjęcia przez internet Pomysłowość twórców szła w parze z rozwojem technicznym kionematografu, a potem kamery filmowej. Kształtujący się język filmu najwięcej bodaj zawdzięcza Davidowi W. Griffithowi oraz Siergiejowi Eisensteinowi. Griffith pracował dla amerykańskiej wytwórni Biograph. Był przede wszystkim praktykiem i wielkim innowatorem filmowych środków wyrazu: zapoczątkował ruch kamery, zmiany planów, montaż rytmiczny i równoległy, twórcze wykorzystanie oświetlenia oraz aktorstwo odmienne od teatralnego. Za kwintesencję jego dokonań uchodzą NArdzoiny narodu, pierwszy film pełnometrażowy w historii kina. Eisenstein z kolei nie tylko realizował filmy wywołujące aplauz na świecie, ale też pracował nad teorią filmu, w której wykorzystywał inspirację sztukami plastycznymi i pismem opartym na ideogramch oraz owanagardowymi ruchami działającymi w ZSRR w latach 20. XX wieku.