« »

Co powiemy o sztuce filmowej i kinematografii.

Kinematografia, wspaniałe tematy i wspaniałe historie są w filmach poruszane. Co roku odbywają się festiwale które nagradzają najlepsze filmy i najlepsze fabuły tych filmów. Pytanie jednak leży w tym, czemu uważamy kinematografię za sztukę?

No z pewnością należy ją, uznac z powodu tego, jakie treści prezentuje, ujmuje różne sceny, przekazuje różne wizje reżysera. Wracając do festiwali to one, nagradzaja najlepszych w swoim fachu wykonawców artystów. To oni tworzą wspaniale filmy, które mogą być prezentowanie na srebrnym ekranie. Wizja reżysera jest niejednokrotnie niesamowita i bardzo wciągająca. Reżyser prezentuje różne aspekty swojej wizji i przekazuje ją w różnych środkach i symbolach, jakimi dysponuje. Jest to praca trudna, gdyż dobór wszystkich elementów dbając o przejrzystość i harmonię dzieła to naprawdę duże wyzwanie. Każdy reżyser musi, więc być gotowy na różne sytuacje, powinien je przewidywać.

Otóż scena filmowa jest równie niesamowita jak scena teatralna. Prezentuje ona obrazy ciężkie, trudne i skomplikowane, tak jak na przykład w tragediach. Oraz lekkie i spokojne wizje obecne na przykład w dziełach komediowych. Każdy element sztuki kinowej zasługuje na uwagę odbiorców.

Niejednokrotnie jednak bywa, że przekaz jest zbyt trudny dla odbiorców, z powodu tego, że odbierający sztukę filmową nie mogą pojąć wizji reżysera. Nawet, jeżeli nie rozumiemy motywu to jest też dobry znak, bo pokazuje, że autor chce nam pokazać złożoność problemu i sytuacji, oraz tego, że ludzie mogą widzieć to na różne sposoby. W takiej sytuacji doceniamy pracę reżysera i tego, co robi.

Warto jest doceniać pracę takich ludzi z różnych powodów. Przecież oni są artystami prezentującymi nowe trendy i nurty i oni pokazują też wspaniałość scen kinowych i sztuki reżyserskiej. Najlepsi otrzymują właśnie nagrody akademii filmowych, takich jak Amerykańska czy Fransuska, oraz nasza słynna Polska, w Łodzi. Nasz kraj jest też miejscem gdzie mamy wielu wspaniałych reżyserów; Wajda, Zanussi,Kutz, Polański. Wszyscy Ci ludzie dysponują swoją własną specyficzną i bardzo ciekawą wizją, wizją, którą warto zgłębiać i poznawać.

Tagi dodane do tego wpisu przez autora bloga: , , , , ,

- Podobne arty

Z adaptacjami literatury najnowszej dzieją się rzeczy znacznie dziwniejsze. Tytuł to sprawa komercyjna. Jeśli odpowiada tytułowi bestsellerowej książki, to raczej się go nie zmienia. A gdy oryginałowi literackiemu trzeba dopomóc, to specjaliści od promocji wprowadzają zwykle taki zamęt, że widz nie ma często świadomości, że ogląda adaptację. Sławny, oscarowy i kasowy Lektor funkcjonował tu i [...]


O filmie
Mimotwórcze cechy kina sprawiły także, że mogło ono zaoferować atrakcyjny język mówienia o współczesności. Twórcy mówili do widzów, ale też w pewnym sensie w ich imieniu, gdyż poruszali problemy ważne dla społeczeństwa, w którym pracowali. Kiedyś potwierdzały to takie fenomeny, jak polska szkoła filmowa, włoski neorealizm, francuska Nowa Fala, dziś na przykład duńska Dogma. Po film jako narzędzie autoekspresji, wyrażania swoich emocji i refleksji nad sobą sięgają kobiety, definiujące się jako oddzielna grupa albo poszczególne narody. Wyniaka to z faktu, że film daje możliwość przedstawiania siebie w powszechnie zrozumiałym języku obrazów i emocji. Stąd też wzięło się przeciwstawienie kina gatunków- kinu autorskiemu. W pierwszym przypadku reżyser sięga do sprawdzonych konwencji opowiadania, daje widzom to, co znają i co chcą oglądać. Kino - medium o swoistych środkach wyrazu - pojawia się wówczas, kiedy zostaje odkryta możliwość manipulacji materiałem filmowym. Kinematograf bowiem przede wszystkim rejestruje, a następnie odtwarza obraz rzeczywistości w ruchu. Za pioniera w dziedzinie tworzenia swoistośći przekazu filmowego uznaje się Georges'a Meliesa, który zrealizował kilkaset filmów (ok. 500- trzeba jednak pamiętać, że najdłuższe z nich trwały ledwie 20 minut). były to adaptacje fantastyczno- naukowych dzieł Jules'a Verne'a, dramty historyczne, inscenizacje bieżących wydarzeń politycznych i proste żarty filmowe. Melies używał głównie zdjęć trikowych, wykorzystująć swoje doświadczenia z teatru iluzjonistycznego. W podobną stronę szły eksperymenty "szkoły z Brighton", brytyjskich filmowców, którzy odkryli korzyści płyunące z porusszenia kamery i wartość zbliżenia. lampy massive
Fotografia ślubna Kraków
Suknie Ślubne
niesamowity rock festival koncert k. Ustki
zdalnie sterowane helikoptery rc to ciekawy prezent na urodziny - polecany dla wszystkich od 3 roku życia
filmy online bez limitu
SHEMOANS zespół Pomysłowość twórców szła w parze z rozwojem technicznym kionematografu, a potem kamery filmowej. Kształtujący się język filmu najwięcej bodaj zawdzięcza Davidowi W. Griffithowi oraz Siergiejowi Eisensteinowi. Griffith pracował dla amerykańskiej wytwórni Biograph. Był przede wszystkim praktykiem i wielkim innowatorem filmowych środków wyrazu: zapoczątkował ruch kamery, zmiany planów, montaż rytmiczny i równoległy, twórcze wykorzystanie oświetlenia oraz aktorstwo odmienne od teatralnego. Za kwintesencję jego dokonań uchodzą NArdzoiny narodu, pierwszy film pełnometrażowy w historii kina. Eisenstein z kolei nie tylko realizował filmy wywołujące aplauz na świecie, ale też pracował nad teorią filmu, w której wykorzystywał inspirację sztukami plastycznymi i pismem opartym na ideogramch oraz owanagardowymi ruchami działającymi w ZSRR w latach 20. XX wieku.