Mineło już sporo czasu od dnia aresztowania Polańskiego. Rozstanie najbardziej przeżywają dzieci. Sąd nie zezwolił na ich widzenia z tatą. Szesnastoletnia dziś Morgane znała historię spotkania ojca z Samanthą Geimer. Szczególną cechą ich rodziny było to, że nie ma tematów tabu albo „spraw nie dla dzieci”.

Trzy lata temu Polański sam o wszystkim córce powiedział. Morgane, która miała wtedy dokładnie tyle lat, co Samantha, gdy poznała Romana, przeżyła szok. Wybaczyła jednak ojcu i dziś chce się z nim zobaczyć. jedenastoletni EIIvis wie tylko tyle, że tęskni za tatą•
Do momentu zatrzymania Polańskiego rodzina wiodła normalne życie. Wielki reżyser, niegdyś król życia, był wzorowym mężem i ojcem. Kiedy Morgane i Elvis byli mali, on był już po sześćdziesiątce, a zmieniał pieluchy, karmił z butelki, nosił na rękach i usypiał, gdy budziły się w nocy. „Zanim ja się zwlokłam, on już stał przy łóżeczku i coś nucił. Kiedyś zażartowałam, że to on z nas dwojga ma bardziej rozwinięty instynkt macierzyński”, wspominała Seigner.

Kiedy dzieci podrosły, woził je do szkoły i na lekcje pianina. Wyjeżdżali latem na Ibizę, gdzie w prezencie ślubnym Roman kupił Emanuelle willę. Zimą wypadali na narty w szwajcarskie Alpy, do Gstaaad, gdzie mieli domek. W ich mieszkaniu w centrum Paryża drzwi zawsze były otwarte dla przyjaciół z całego świata. Roman był miły, dowcipny i wyważony, Emmanuelle – porażająco piękna, spokojna, oddana dzieciom i mężowi – tak widzieli ich znajomi.
Dziś Emmanuelle podtrzymuje na duchu dzieci i raz w tygodniu kursuje między Paryżem a Zurychem. Sąd pozwolił jej na jedną godzinę spotkania w tygodniu i odrzucił po raz kolejny wniosek Polańskiego o zwolnienie za kaucją. Roman z kolei coraz gorzej znosi rozłąkę z rodziną.
Emmanuelle stworzyła Romanowi dom, o jakim marzył. Chociaż zdaniem wielu – on stworzył ją jako aktorkę. Bo żadna z jej późniejszych ról aktorskich nie wzbudzała takiego zachwytu jak te pierwsze z filmów męża – „Frantik” i „Gorzkie gody”.

Kinematografia, wspaniałe tematy i wspaniałe historie są w filmach poruszane. Co roku odbywają się festiwale które nagradzają najlepsze filmy i najlepsze fabuły tych filmów. Pytanie jednak leży w tym, czemu uważamy kinematografię za sztukę?

No z pewnością należy ją, uznac z powodu tego, jakie treści prezentuje, ujmuje różne sceny, przekazuje różne wizje reżysera. Wracając do festiwali to one, nagradzaja najlepszych w swoim fachu wykonawców artystów. To oni tworzą wspaniale filmy, które mogą być prezentowanie na srebrnym ekranie. Wizja reżysera jest niejednokrotnie niesamowita i bardzo wciągająca. Reżyser prezentuje różne aspekty swojej wizji i przekazuje ją w różnych środkach i symbolach, jakimi dysponuje. Jest to praca trudna, gdyż dobór wszystkich elementów dbając o przejrzystość i harmonię dzieła to naprawdę duże wyzwanie. Każdy reżyser musi, więc być gotowy na różne sytuacje, powinien je przewidywać.

Otóż scena filmowa jest równie niesamowita jak scena teatralna. Prezentuje ona obrazy ciężkie, trudne i skomplikowane, tak jak na przykład w tragediach. Oraz lekkie i spokojne wizje obecne na przykład w dziełach komediowych. Każdy element sztuki kinowej zasługuje na uwagę odbiorców.

Niejednokrotnie jednak bywa, że przekaz jest zbyt trudny dla odbiorców, z powodu tego, że odbierający sztukę filmową nie mogą pojąć wizji reżysera. Nawet, jeżeli nie rozumiemy motywu to jest też dobry znak, bo pokazuje, że autor chce nam pokazać złożoność problemu i sytuacji, oraz tego, że ludzie mogą widzieć to na różne sposoby. W takiej sytuacji doceniamy pracę reżysera i tego, co robi.

Warto jest doceniać pracę takich ludzi z różnych powodów. Przecież oni są artystami prezentującymi nowe trendy i nurty i oni pokazują też wspaniałość scen kinowych i sztuki reżyserskiej. Najlepsi otrzymują właśnie nagrody akademii filmowych, takich jak Amerykańska czy Fransuska, oraz nasza słynna Polska, w Łodzi. Nasz kraj jest też miejscem gdzie mamy wielu wspaniałych reżyserów; Wajda, Zanussi,Kutz, Polański. Wszyscy Ci ludzie dysponują swoją własną specyficzną i bardzo ciekawą wizją, wizją, którą warto zgłębiać i poznawać.

Po debiucie kinematografia w Polsce wzbudzała coraz większe i szersze zainteresowania. Jednym z pierwszych teoretyków na skalę światową był Bolesław Matuszewski, jego biografia jest bardzo typowa dla wielu pionierów działających na rzecz kinematografii. Pod koniec XIX wielku trafił do Paryża iż zaczął działać jako fotograf w najlepszej i najelegantszej dzielnicy miasta – Madeleine. Jego kariera rozwijała się bardzo dobrze ,w latach 1899-1904 była właścicielem atelier fotograficznego, specjalizował się w tworzeniu portretów, głownie były to portrety aktorów występujących w teatrze.

W Warszawie wraz z bratem założył również atelier fotograficzne, które aż do roku 1914 znajdowało ise na ulicy Marszałkowskiej. Prawdopodobnie podczas pobytu na dworze carskim zyskał miano i zaszczyty nadwornego carskiego fotografa, dzięki temu, gdy nauczył się obsługi kinematografu w różnych krajach realizowała krótkie filmy dokumentalne obrazujące wszelkiego rodzaju wydarzenia polityczne, kręcił również filmiki o tematyce medycyny czy etnografii. Zastanawiano się kiedyś, a wręcz sądzono że Matuszewski mógł być jednym z kinematografów operatorów wypuszczonych w świata żeby sprzedawać urządzenie. Jednak badania tamtego okresu są na tyle dokładne, że właściwie możemy wykluczyć taki scenariusz.

Pomimo że odnosił sukcesy na polu kinematografii to nie ta działalność była głównym powodem jego chwały. Matuszewski będąc w Paryżu w roku 1898 opublikował broszurkę zatytułowaną Une Nouvelle source de l’histoire, czyli Nowe źródło historii. W pracy opisał, zdając sobie z tego sprawę że jego rozumienie kina jest prekursorskie, rozumienie kina jako rejestratora rzeczywistości, który w przyszłości może być źródłem wiedzy dal przyszłych pokoleń, i co ważne tak zapisane świadectwa będą o wiele bardziej wiarygodne niż tradycyjne dotychczas formy przekazywania historii. Wydana broszurka była o tyle ciekawa że oprócz polemiki przedstawiał odmienny punkt widzenia od większości francuskich uczonych, którzy wynalazek braci Lumier uważali za mało przydatny.