« »

Polscy pionierzy i wynalazcy


Po debiucie kinematografia w Polsce wzbudzała coraz większe i szersze zainteresowania. Jednym z pierwszych teoretyków na skalę światową był Bolesław Matuszewski, jego biografia jest bardzo typowa dla wielu pionierów działających na rzecz kinematografii. Pod koniec XIX wielku trafił do Paryża iż zaczął działać jako fotograf w najlepszej i najelegantszej dzielnicy miasta – Madeleine. Jego kariera rozwijała się bardzo dobrze ,w latach 1899-1904 była właścicielem atelier fotograficznego, specjalizował się w tworzeniu portretów, głownie były to portrety aktorów występujących w teatrze.

W Warszawie wraz z bratem założył również atelier fotograficzne, które aż do roku 1914 znajdowało ise na ulicy Marszałkowskiej. Prawdopodobnie podczas pobytu na dworze carskim zyskał miano i zaszczyty nadwornego carskiego fotografa, dzięki temu, gdy nauczył się obsługi kinematografu w różnych krajach realizowała krótkie filmy dokumentalne obrazujące wszelkiego rodzaju wydarzenia polityczne, kręcił również filmiki o tematyce medycyny czy etnografii. Zastanawiano się kiedyś, a wręcz sądzono że Matuszewski mógł być jednym z kinematografów operatorów wypuszczonych w świata żeby sprzedawać urządzenie. Jednak badania tamtego okresu są na tyle dokładne, że właściwie możemy wykluczyć taki scenariusz.

Pomimo że odnosił sukcesy na polu kinematografii to nie ta działalność była głównym powodem jego chwały. Matuszewski będąc w Paryżu w roku 1898 opublikował broszurkę zatytułowaną Une Nouvelle source de l’histoire, czyli Nowe źródło historii. W pracy opisał, zdając sobie z tego sprawę że jego rozumienie kina jest prekursorskie, rozumienie kina jako rejestratora rzeczywistości, który w przyszłości może być źródłem wiedzy dal przyszłych pokoleń, i co ważne tak zapisane świadectwa będą o wiele bardziej wiarygodne niż tradycyjne dotychczas formy przekazywania historii. Wydana broszurka była o tyle ciekawa że oprócz polemiki przedstawiał odmienny punkt widzenia od większości francuskich uczonych, którzy wynalazek braci Lumier uważali za mało przydatny.

Tagi dodane do tego wpisu przez autora bloga: , , , , ,

- Podobne arty

Poczynione inwestycje przez jednego braci Krzemińskich pozwoliły na wynajęcie na okres trzech lat lokalu na Nowym Rynku, kino, które tam powstało nosiło nazwę „Teatr Żywych Fotografii” podczas pokazów muzyka, która towarzyszyła widzom grana była z mechanicznego pianina. Dziewięćdziesiąt procent widzów w kinie to była klasa robotnicza, która bardzo przywiązała się do kina i chętnie je [...]


O filmie
Mimotwórcze cechy kina sprawiły także, że mogło ono zaoferować atrakcyjny język mówienia o współczesności. Twórcy mówili do widzów, ale też w pewnym sensie w ich imieniu, gdyż poruszali problemy ważne dla społeczeństwa, w którym pracowali. Kiedyś potwierdzały to takie fenomeny, jak polska szkoła filmowa, włoski neorealizm, francuska Nowa Fala, dziś na przykład duńska Dogma. Po film jako narzędzie autoekspresji, wyrażania swoich emocji i refleksji nad sobą sięgają kobiety, definiujące się jako oddzielna grupa albo poszczególne narody. Wyniaka to z faktu, że film daje możliwość przedstawiania siebie w powszechnie zrozumiałym języku obrazów i emocji. Stąd też wzięło się przeciwstawienie kina gatunków- kinu autorskiemu. W pierwszym przypadku reżyser sięga do sprawdzonych konwencji opowiadania, daje widzom to, co znają i co chcą oglądać. Kino - medium o swoistych środkach wyrazu - pojawia się wówczas, kiedy zostaje odkryta możliwość manipulacji materiałem filmowym. Kinematograf bowiem przede wszystkim rejestruje, a następnie odtwarza obraz rzeczywistości w ruchu. Za pioniera w dziedzinie tworzenia swoistośći przekazu filmowego uznaje się Georges'a Meliesa, który zrealizował kilkaset filmów (ok. 500- trzeba jednak pamiętać, że najdłuższe z nich trwały ledwie 20 minut). były to adaptacje fantastyczno- naukowych dzieł Jules'a Verne'a, dramty historyczne, inscenizacje bieżących wydarzeń politycznych i proste żarty filmowe. Melies używał głównie zdjęć trikowych, wykorzystująć swoje doświadczenia z teatru iluzjonistycznego. W podobną stronę szły eksperymenty "szkoły z Brighton", brytyjskich filmowców, którzy odkryli korzyści płyunące z porusszenia kamery i wartość zbliżenia. microsoft office 2007
Fotografia ślubna Wrocław
kabarety
zdjęcia online
okleiny na lodówkę Pomysłowość twórców szła w parze z rozwojem technicznym kionematografu, a potem kamery filmowej. Kształtujący się język filmu najwięcej bodaj zawdzięcza Davidowi W. Griffithowi oraz Siergiejowi Eisensteinowi. Griffith pracował dla amerykańskiej wytwórni Biograph. Był przede wszystkim praktykiem i wielkim innowatorem filmowych środków wyrazu: zapoczątkował ruch kamery, zmiany planów, montaż rytmiczny i równoległy, twórcze wykorzystanie oświetlenia oraz aktorstwo odmienne od teatralnego. Za kwintesencję jego dokonań uchodzą NArdzoiny narodu, pierwszy film pełnometrażowy w historii kina. Eisenstein z kolei nie tylko realizował filmy wywołujące aplauz na świecie, ale też pracował nad teorią filmu, w której wykorzystywał inspirację sztukami plastycznymi i pismem opartym na ideogramch oraz owanagardowymi ruchami działającymi w ZSRR w latach 20. XX wieku.