Filmy są puszczane w kinach, cała historia kinematografii zaczęła się już dawno temu, kiedy pierwsze obrazy przenosiły się z książek i teatru na ekran kina. Wtedy się zaczęły te wszystkie magiczne procesy i zaczęła się rozwijać ta magiczna sztuka filmowa. Wszyscy, którzy przychodzili do kina byli zachwyceni magią ruchu postaci na srebrnym ekranie, a kolejnych poruszała muzyka grana na żywo.

To było naprawdę magiczne, kiedy się właśnie wchodziło do kina i czuło się atmosferę towarzyszącą bohaterom. Muzyka napięcie, niejednokrotne apele o to żeby bohater coś lub czegoś nie zrobił i masa różnych innych ciekawych rzeczy. To wszystko łączyło się w jedną całość, którą można nazwać kinefillią. Kina i obecne tam filmy były miejscami kultury, spotkań, randek i wielu innych wydarzeń. Wyprawa do kina to nawet jest święto w dzisiejszych czasach, kiedy znajomi, czy pary razem idą oglądać film.

WW XXI wieku kultura filmowa jest bardzo rozpowszechniona i szeroko lubiana. Ludzie sobie cenią to co tworzą reżyserowie i odwdzięczają im się w postaci płatności za bilety i filmy na DVD. A mówiąc o DVD to trzeba wspomnieć o kulturze domowego kina. Kino domowe coraz bardziej się rozpowszechniło, a oglądanie filmów stało się sposobem spędzania czasu przez rodziny i przez przyjaciół. Jak wskazują rankingi to teraz cała masa ludzi uwielbia chodzić do kina i oglądać filmy. Cenimy to chyba, dlatego, że jest to świetny sposób rozrywki i zobaczenia nowych obrazów, dziejów, czy zwyczajnego pośmiania się w gronie znajomych.

Czyli tak możemy powiedzieć, że filmy są dla nas naprawdę przyjazną sztuką i że naprawdę uwielbiamy je oglądać. Czemu jednak tak filmy nas wciągają, czy nowi reżyserowie pokazują to, co kiedyś, pokzawyali starzy? Z pewnością części tak, jednak mnie możemy odmawiać nikomu jego pracy i włożonego wysiłku. Kino współczesne porusza nowe tematy i całkiem nowe treści, jest ich naprawdę dużo. Warto, chociaż na chwilę się zatrzymać i obejrzeć przyjemny film, gdyż jest to prawdziwie niesamowita metoda spędzania wolnego czasu.

Po debiucie kinematografia w Polsce wzbudzała coraz większe i szersze zainteresowania. Jednym z pierwszych teoretyków na skalę światową był Bolesław Matuszewski, jego biografia jest bardzo typowa dla wielu pionierów działających na rzecz kinematografii. Pod koniec XIX wielku trafił do Paryża iż zaczął działać jako fotograf w najlepszej i najelegantszej dzielnicy miasta – Madeleine. Jego kariera rozwijała się bardzo dobrze ,w latach 1899-1904 była właścicielem atelier fotograficznego, specjalizował się w tworzeniu portretów, głownie były to portrety aktorów występujących w teatrze.

W Warszawie wraz z bratem założył również atelier fotograficzne, które aż do roku 1914 znajdowało ise na ulicy Marszałkowskiej. Prawdopodobnie podczas pobytu na dworze carskim zyskał miano i zaszczyty nadwornego carskiego fotografa, dzięki temu, gdy nauczył się obsługi kinematografu w różnych krajach realizowała krótkie filmy dokumentalne obrazujące wszelkiego rodzaju wydarzenia polityczne, kręcił również filmiki o tematyce medycyny czy etnografii. Zastanawiano się kiedyś, a wręcz sądzono że Matuszewski mógł być jednym z kinematografów operatorów wypuszczonych w świata żeby sprzedawać urządzenie. Jednak badania tamtego okresu są na tyle dokładne, że właściwie możemy wykluczyć taki scenariusz.

Pomimo że odnosił sukcesy na polu kinematografii to nie ta działalność była głównym powodem jego chwały. Matuszewski będąc w Paryżu w roku 1898 opublikował broszurkę zatytułowaną Une Nouvelle source de l’histoire, czyli Nowe źródło historii. W pracy opisał, zdając sobie z tego sprawę że jego rozumienie kina jest prekursorskie, rozumienie kina jako rejestratora rzeczywistości, który w przyszłości może być źródłem wiedzy dal przyszłych pokoleń, i co ważne tak zapisane świadectwa będą o wiele bardziej wiarygodne niż tradycyjne dotychczas formy przekazywania historii. Wydana broszurka była o tyle ciekawa że oprócz polemiki przedstawiał odmienny punkt widzenia od większości francuskich uczonych, którzy wynalazek braci Lumier uważali za mało przydatny.

Jedyny powód dla którego musieliśmy dłużej czekać na debiut wynalazku braci Lumier była prowincjonalność Warszawy. Po raz pierwszy w Polsce można było zobaczyć projekcję z kinematografu w Krakowie na scenie teatru. Wiele osób może stwierdzić że była to profanacja sceny krakowskiego teatru, tak jednak nie było, dyrektor Pawlikowski postawił sobie za cel ściągnięcie Jak największej widowni do teatru, więc każdy cel uświęcał środki. Bardzo często zapraszał znane spektakle, więc skwapliwie skorzystał z możliwości pokazania urządzenia braci. Dlatego nie może szokować ani zaskakiwać, że to właśnie na scenie teatru w Galicji miała debiut maszyna braci Lumier.

Ówczesne czasy miały swoją modę i gdy do miasta zajeżdżał projekt braci Lumier pokazywany był zestaw filmów, zawsze tych samych, było to 12 tytułów, razem z przerwami technicznymi cały pokaz trwał około pół godziny i był dołączony do spektaklu teatralnego. Pierwsze pokazy był planowane w Krakowie na 4 dni a trwały 14 dni, Jak widać kinematograf przypadł do gustu. Firma braci Lumier w grudniu jeszcze dwukrotnie musiała przysyłać do Krakowa nowe zestawy filmów, i każdorazowo były one wyświetlana dłużej niż zakładano. Publiczność dopisywała, jedyni wynikało znudzenie materiałem, który był prezentowany. Tłumy ludzi i ciągłe przedłużanie okresu wyświetlania świadczą o tym, że publiczność krakowska traktowała te pokazy jako nie tylko nowinkę z dziedziny techniki, ale również a może głównie filmy były traktowane jako przekaz informacji o świecie.

Według wyliczeń jakich dokonał Andrzej Urbańczyk łącznie w listopadzie i grudniu pokazy przedstawień kinematografii obejrzało ponad dziesięć tysięcy krakowian, czyli średnio co ósmy mieszkaniec. W 1897 roku we Lwowie również zaczęto projekcie przed seansem teatralnym, ale szybko zmieniono zdanie i pokazywano filmy samodzielnie. Zainteresowanie kinematografem we Lwowie było jeszcze większe niż na pokazach w Krakowie. Pokazy odbywały się we wszystkich większych miastach będących pod zaborami.

Tak jak w temacie, jest tylko jedno ale, nie mówimy tutaj o aktorach z Hollywood, ale o aktorach występujących w produkcjach niezależnych. Piotr Trzaskalski, powiedział, że praca w kinie niezależnym za darmo jest zupełnie normalna i należy się z tym pogodzić, trzeba przyznajże jego film „Edi” jest obecnie szeroko komentowany w całej Polsce.

Co prawda tego filmu nie można nazwać kinem offowym ,ponieważ udało się im znaleźć inwestora, który sfinansował produkcję filmu prawie w stu procentach. Dzięki tej pomocy udało się ruszyć ostro z kopyta. Inwestor jednak postawił warunek, ze musi to być film niskobudżetowy ponieważ uznał, że ryzyko związane z tym filmem jest duże. W związku z tak postawioną sprawą przez inwestora wszyscy na planie pracowali za darmo, żeby jak najbardziej ograniczyć koszty i ciąć budżet jak tylko się da. Wszyscy się zastanawiali na jak długo wystarczy sił i energii przy tak produkowanym filmie, i czy wierzyli ze ich ciężka praca przyniesie jakiś efekt? W przypadku tej produkcji warto również zwrócić uwagę, że wzięli w niej udział aktorzy znani, którym bardzo do gustu przypadł scenariusz filmu, uważając go za bardzo inteligentny i wiara od samego początku, że stworzenie takiego kina jest dobre i potrzebne.

Kino niezależne potrzebuje pewnych zmian żeby się rozwijać, inaczej na festiwalach będzie pokazywane coraz mniej filmów z takich produkcji. Wszyscy będą udawajże jest fajnie i że coś się dzieje w niezależnej polskiej kinematografii. Telewizja publiczna lub prywatna dokona zakupu dwóch filmów przez cały rok i z czystym sumieniem będzie mogła powiedzieć, że wykonuje swoją misję. Krytycy będą mogli się dokształcić, napisać kilka recenzji z kina niezależnego i zacząć pisać o czymś innym. Po takim festiwalu wszyscy będą zadowoleni i spełnieni oprócz aktorów, reżyserów oraz wszystkich osób związanych i zaangażowanych w trudną produkcję i monotonne i darmowe dni na planie. Telewizja spełnia misje, krytycy piszą o niezależnym kinie – niby wszystko ok. Jednak nie do końca.

Uczestnicząc w warsztatach filmowych można nauczyć się wielu ciekawych rzeczy, w Warszawskich warsztatach przykładowo nauczycielem jest Wojtek Staroń, obecnie będący operatorem jednego z najbardziej nagrodzonych polskich produkcji, filmu pod tytułem „Plac Zbawiciela”. Kolejnym z ciekawych wykładowców jest najmłodszy zdobywca nagrody Grand Prix Krakowskiego Festiwalu Filmów Krótkometrażowych Rafał Skalski. Można było spotkać również aktorów między innymi Marka Kwaśnego. Czego można się było nauczyć? Między innymi były wykłady na temat jak napisać scenariusz, była nauka reżyserii, mogliśmy się dowiedzieć jak pracować na planie z aktorami.

Bardzo ciekawe zajęcia obejmowały zakres nauki montażu filmów oraz można się nauczyć sztuki jak być operatorem. Gdy już skończyliśmy kurs dla początkujących i mamy zaświadczenie o ukończeniu Warsztatów Filmowych możemy kontynuować naszą naukę w grupie zaawansowanej i tam rozwijać swoją twórczość. Osoby, które wyróżniają się na takich zajęciach mają szansę na nakręcenie własnego filmu. Zrealizowane filmy w współpracującym studio osiągnęły jużliczbę225 sztuk, filmy były pokazywane niemalże na całym świecie. Klub podczas swojej historii zdobył za pomocą swoich członków 428 różnych nagród uczestnicząc w 340 konkursach krajowych oraz 88 nagród występując na konkursach międzynarodowych.

29 osób zaangażowanych w działalność klubu Sawa ostatnimi czasy zdało do Państwowych Szkół Teatralnych w Polsce ale również na uczelnię zagraniczne. Pośród uczestników naszych kółek teatralnych oraz wszelkich spotkań z aktorami starami się kształcić przyszłych aktorów. Z Sawy wywodzą się znane osoby, które na swoim koncie maja realizację wielu filmów. Między innymi możemy wymienić Leszka Boguszewskiego, który zrealizował aż 35 filmów, zdobywając ponad 120 nagród i aż 37 nagród przypada i zostało otrzymanych na festiwalach międzynarodowych. Inną osobą nagradzaną wielokrotnie, 40 razy w tym główne wyróżnienia na konkursie w Argentynie, mowa tutaj o Anecie Gutkowskiej, realizatorce 12 filmów