MANIFEST2005 to nic innego jak przedstawienie filozofii Polskiego kina niezależnego. Początki kina niezależnego znajdziemy już kilkadziesiąt lat temu, jego powstanie było odpowiedzią na tendencyjność kina profesjonalnego. Kino niezależne to przede wszystkim miejsce gdzie twórcy mogą wyładować emocje, jest to miejsce gdzie mogą pokazać bunt wobec świata jak również sami czegoś się nauczyć.

Pomimo że kino niezależne w Polsce rozwija się bardzo dynamicznie i wszyscy wróżą mu wielką karierę, to warto się zastanowić na pewnymi brakami jakie to kino ma i co mieć powinno oraz ogólnie jakie powinno być. Po pierwsze kino niezależne musi mówić o tym czego nie widać gołym okiem, o tym co jest gdzieś ukryte, trochę tajemnicze lub niedopowiedziane. Coś co jest dla innych zastrzeżone lub jest tematem tabu.

Nie może być tak że pod przykrywką kina niezależnego, niektórzy tworzą obrazy komercyjne, nastawione pod publikę, takie osoby należy stanowczo eliminować i napiętnować.
Kolejna ważna sprawa to odcięcie się kina niezależnego i dążenie do tego żeby nie być łączonym z kinem profesjonalnym.
Każdy twórca kina niezależnego powinien sobie stawiać poprzeczkę, dążyć do rozwoju swoich umiejętności, stale podnosić sobie wymaganie i poprzeczkę. Rozwijać umiejętności. Twórcy kina niezależnego mają je tworzyć a nie oglądać.

To kino niezależne powinno być sugestią dla kina profesjonalnego a nie odwrotnie, twórcy powinni poszukiwać i wyznaczać nowe ścieżki.
Dla dobra rozwoju kina powinny zostać zniesione ograniczenia czasowe co do prezentowanych filmów. Brakuje wsparcia dla twórców kina niezależnego, należałoby powołać stowarzyszenie, które pomoże w rozwoju tej gałęzi kinematografii.
Krytyką filmu niezależnego powinni zajmować się ludzie współtworzący ten nurt a nie ludzie z zewnątrz.
Te kilka postulatów, jeżeli zostaną spełnione to kino niezależne zapewne zacznie rozwijać się i uzyska przyśpieszenie. Pozwoli to na wypracowanie pewnych standardów zachowania i oceniania filmów stworzonych i wyprodukowanych przez niezależnych filmowców.

Sztuka filmowa jest ciekawa. Co roku powstają nowe i coraz ciekawsze filmy, które zachwycają odbiorców swoją treścią i postaciami. Filmy bardzo często opowiadają piękne i ciekawe historie pełne dramatu, wzruszeń a nieraz też śmiechu. Cały teatr filmowy przekazuje treści na odległość, nie przymuszając do oglądania w dowolnym miejscu i dowolnym czasie. Również treść jest otwarta dla wszystkich, a filmem możemy się delektować w każdej chwili.

Oczywiści e bywają różne filmy, które nie podejdą do gustu każdemu. Takie filmy to niejednokrotnie kiepska szmira niewarta absolutnie niczego poza zatrzymaniem taśmy. I właśnie to też cechuje sztukę filmowa. Otóż gama treści i metod przekazania ich jest niemal nieskończona i bardzo ciekawa, Oczywiście sztuka filmowa nie podlega niemal cenzurze można prezentować obrazy różne, nieraz wulgarne, sprzeczne, odpowiadające na tematy tabu. Wiele jest takich ciekawych filmów. Jednak musimy też sobie odpowiedzieć, czy filmy dalej się rozwijają?

Czy nie upadają pod presją komputerów i innych rozrywek tego wieku. Cóż film właściwie jest elementem wszystkiego, co jest związane z życiem. My sami jesteśmy nieraz zaskoczeni tym, że film pokazuje ich perypetie, w nieco zmiennej formie, ale z pewnością mówiące w podobnym języku. Filmy opowiadają historie prawdziwe, wymyślone, bądź prawdopodobne, mimo iż zabierają nam tą możliwość korzystania z wyobraźni jak w książce, to jednaka nie możemy odmówić tego, że nieraz wizja reżysera jest bardzo głęboka i silnie przemawia do odbiorców.

Przekaz reżyserski jest naprawdę warty zgłębienia, gdyż może nam otworzyć oczy na wiele treści, o jakich wcześniej nie widzieliśmy i nie mieliśmy szansy nawet pomyśleć. Ta rola filmu jest naprawdę konkretna, gdyż wtedy obraz kinowy zaczyna funkcjonować podobnie jak na przykład obraz malarza. Wiec widać, że rola takiego widowiska jest znacząca i istotna. Film zawsze będzie czymś wyjątkowym i wybitnym, reżyserom nie można odmówić tytułu artysty, gdyż to on rządzi całą akcją na taśmie i to on tworzy odpowiednią atmosferę widowiska. Jest on nie tylko reżyserem, lecz także magikiem, który tworzy magiczne obrazy.

Poczynione inwestycje przez jednego braci Krzemińskich pozwoliły na wynajęcie na okres trzech lat lokalu na Nowym Rynku, kino, które tam powstało nosiło nazwę „Teatr Żywych Fotografii” podczas pokazów muzyka, która towarzyszyła widzom grana była z mechanicznego pianina. Dziewięćdziesiąt procent widzów w kinie to była klasa robotnicza, która bardzo przywiązała się do kina i chętnie je odwiedzała, pozostałe dziesięć procent to byli fabrykanci i przedsiębiorcy.

Słuchali oni bardzo długo informacji udzielanych przez pracownika zanim zdecydowali się obejrzeć żywe fotografie w kinie. Firma braci rozrastała się dobrym tempie, dysponowali dwoma projektorami i mieli kilku pracowników, to pozwoliło im to prowadzenie kina stałego oraz na jeżdżenie po całym kraju i robienie pokazów kina objazdowego, zawitali między innymi: Lublin, Białystok, Kalisz, Tomaszów Mazowiecki, Wilno. Pokazy były organizowane najczęściej w bardzo eleganckich salach, często również były to sale teatralne.

Duża popularność rosnące koszty sprawiały ze bilety również znacznie podrożały ceny wahały się między 35 kopiejek a 5 rubli. Seanse zyskały nową oprawę muzyczną i coraz częściej grała już na pokazie filmowym orkiestra. Ponieważ wyświetlane filmy miały napisy tylko w języku francuskim obok ekranu znajdowała się osoba, której zadaniem było objaśnianie tych napisów Jak również treści filmu. W lecie roku 1902, będąc znów w Paryżu brat Władysław zakupił kolejny projektor oraz kilkadziesiąt nowych filmów ręcznie kolorowanych.

Zrobił również coś co bardzo spodobało się publiczności, nagrał krótki filmik przedstawiający Jak wchodzi na scenę i dziękuje wszystkim osobom na Sali za przybycie, ten krótki filmik był wyświetlany na zakończenie każdego spektaklu i wzbudzał prawdziwy aplauz. W maju 1903 roku doszło do tragicznej sytuacji w Siedlcach, grupa kilku tysięcy osób, dla których nie starczyło biletów siłą wtargnęła na sale, od tego czasu musiała być wydawana zgoda gubernatora określająca porządek seansów.