Chociaż kiedyś filmy z kina niezależnego były traktowane jako gorsze, to w dzisiejszym odbiorze kino to jest bardzo dobrze oceniane. Kino niezależne ma jedną zasadę, jeżeli pokazują się pieniądze kończy się wolność i niezależność. Taka jest niestety smutna prawda. Pierwsze co przychodzi na myśl to od czego to kino ma być niezależne? Niezależne od wielkiego przemysłu, od Hollywood.

Jest to oczywista i prosta prawda, ale nie oddaje całkiem sensu. Początki kina niezależnego to konflikt pomiędzy filmowcami chcącymi tworzyć kino a Edisonem, który chciał opatentować wszystkie swoje wynalazki. Na szczęście dla kina werdyktem z roku 1912 sąd dał dostęp filmowcom do wszelkich opatentowanych przez Edisona technik. Jak widać, już prawie sto lat temu doszło do pierwszego konfliktu między ludźmi, którzy chcieli robić filmy a ludźmi dla których najważniejszy był zysk.

Dlatego właśnie „niezależność” oprócz tego, że brzmiała dumnie, oznaczała również coś gorszego. Dlaczego gorszego, bo znaczyło niskobudżetowe. Przełomowe okazały się lata sześćdziesiąte, dokonała się wówczas wymiana pokoleń filmowców. Przyszli tacy, którzy chcieli przełamać konwencje i sięgnęli po to co najlepsze horrory, fantastykę. W dzisiejszych czasach już trudno znaleźć taką tematykę, która jednoznacznie byłaby kojarzona z kinem profesjonalnym lub kinem niezależnym, oba kina są wymieszane i wzajemnie się przenikają.

Na przełomie lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych festiwale były miejscami gdzie kino niezależne w pełni mogło pokazywać wszystko, co ma najlepszego, duży w tym udział miały stacje telewizyjne. Wielu znanych reżyserów właśnie w taki sposób rozpoczynało karierę. Powoli gdy wydawało się że kino niezależne zacznie umierać nowe technologie cyfrowe przyszły im z pomocą. Powstawały filmy, które zajmowały się dystrybucja produkowanych filmów kina niezależnego. Lata osiemdziesiąte to wielkie sukcesy Soderbergh`a czy Tarantino, wówczas przez chwilę można było uwierzyć że to kino niezależne będzie wizytówką przemysłu filmowego ze Stanów.

Mineło już sporo czasu od dnia aresztowania Polańskiego. Rozstanie najbardziej przeżywają dzieci. Sąd nie zezwolił na ich widzenia z tatą. Szesnastoletnia dziś Morgane znała historię spotkania ojca z Samanthą Geimer. Szczególną cechą ich rodziny było to, że nie ma tematów tabu albo „spraw nie dla dzieci”.

Trzy lata temu Polański sam o wszystkim córce powiedział. Morgane, która miała wtedy dokładnie tyle lat, co Samantha, gdy poznała Romana, przeżyła szok. Wybaczyła jednak ojcu i dziś chce się z nim zobaczyć. jedenastoletni EIIvis wie tylko tyle, że tęskni za tatą•
Do momentu zatrzymania Polańskiego rodzina wiodła normalne życie. Wielki reżyser, niegdyś król życia, był wzorowym mężem i ojcem. Kiedy Morgane i Elvis byli mali, on był już po sześćdziesiątce, a zmieniał pieluchy, karmił z butelki, nosił na rękach i usypiał, gdy budziły się w nocy. „Zanim ja się zwlokłam, on już stał przy łóżeczku i coś nucił. Kiedyś zażartowałam, że to on z nas dwojga ma bardziej rozwinięty instynkt macierzyński”, wspominała Seigner.

Kiedy dzieci podrosły, woził je do szkoły i na lekcje pianina. Wyjeżdżali latem na Ibizę, gdzie w prezencie ślubnym Roman kupił Emanuelle willę. Zimą wypadali na narty w szwajcarskie Alpy, do Gstaaad, gdzie mieli domek. W ich mieszkaniu w centrum Paryża drzwi zawsze były otwarte dla przyjaciół z całego świata. Roman był miły, dowcipny i wyważony, Emmanuelle – porażająco piękna, spokojna, oddana dzieciom i mężowi – tak widzieli ich znajomi.
Dziś Emmanuelle podtrzymuje na duchu dzieci i raz w tygodniu kursuje między Paryżem a Zurychem. Sąd pozwolił jej na jedną godzinę spotkania w tygodniu i odrzucił po raz kolejny wniosek Polańskiego o zwolnienie za kaucją. Roman z kolei coraz gorzej znosi rozłąkę z rodziną.
Emmanuelle stworzyła Romanowi dom, o jakim marzył. Chociaż zdaniem wielu – on stworzył ją jako aktorkę. Bo żadna z jej późniejszych ról aktorskich nie wzbudzała takiego zachwytu jak te pierwsze z filmów męża – „Frantik” i „Gorzkie gody”.

Kinematografia, wspaniałe tematy i wspaniałe historie są w filmach poruszane. Co roku odbywają się festiwale które nagradzają najlepsze filmy i najlepsze fabuły tych filmów. Pytanie jednak leży w tym, czemu uważamy kinematografię za sztukę?

No z pewnością należy ją, uznac z powodu tego, jakie treści prezentuje, ujmuje różne sceny, przekazuje różne wizje reżysera. Wracając do festiwali to one, nagradzaja najlepszych w swoim fachu wykonawców artystów. To oni tworzą wspaniale filmy, które mogą być prezentowanie na srebrnym ekranie. Wizja reżysera jest niejednokrotnie niesamowita i bardzo wciągająca. Reżyser prezentuje różne aspekty swojej wizji i przekazuje ją w różnych środkach i symbolach, jakimi dysponuje. Jest to praca trudna, gdyż dobór wszystkich elementów dbając o przejrzystość i harmonię dzieła to naprawdę duże wyzwanie. Każdy reżyser musi, więc być gotowy na różne sytuacje, powinien je przewidywać.

Otóż scena filmowa jest równie niesamowita jak scena teatralna. Prezentuje ona obrazy ciężkie, trudne i skomplikowane, tak jak na przykład w tragediach. Oraz lekkie i spokojne wizje obecne na przykład w dziełach komediowych. Każdy element sztuki kinowej zasługuje na uwagę odbiorców.

Niejednokrotnie jednak bywa, że przekaz jest zbyt trudny dla odbiorców, z powodu tego, że odbierający sztukę filmową nie mogą pojąć wizji reżysera. Nawet, jeżeli nie rozumiemy motywu to jest też dobry znak, bo pokazuje, że autor chce nam pokazać złożoność problemu i sytuacji, oraz tego, że ludzie mogą widzieć to na różne sposoby. W takiej sytuacji doceniamy pracę reżysera i tego, co robi.

Warto jest doceniać pracę takich ludzi z różnych powodów. Przecież oni są artystami prezentującymi nowe trendy i nurty i oni pokazują też wspaniałość scen kinowych i sztuki reżyserskiej. Najlepsi otrzymują właśnie nagrody akademii filmowych, takich jak Amerykańska czy Fransuska, oraz nasza słynna Polska, w Łodzi. Nasz kraj jest też miejscem gdzie mamy wielu wspaniałych reżyserów; Wajda, Zanussi,Kutz, Polański. Wszyscy Ci ludzie dysponują swoją własną specyficzną i bardzo ciekawą wizją, wizją, którą warto zgłębiać i poznawać.

Kino niezależne w Polsce obecnie jest tematem rozmów bardzo wielu osób, można o nim usłyszeć niemalże wszędzie. Dlaczego kino niezależne, dlaczego tak się nazywa i od kogo jest niezależne? Główna niezależność polega na niezależności od potężnych zasobów finansowych prywatnych inwestorów.

Z pewnością niezależność polega również na dobieraniu tematyki i poruszaniu tematów mało chodliwych, niezbyt kasowych i pomijanych przez kino komercyjne. Kolejnym elementem jest również sprzeciw wobec narzuconych trendów w kinomatografi. Tak przedstawia się kino niezależne na świecie, a jak wygląda sytuacja kina niezależnego w Polsce? Zobaczmy.

Kino niezależne dało możliwość żeby świat usłyszał o twórcach, którzy nie mogliby ale często nadal nie mogą pozwolić sobie na sfinansowanie super produkcji i głównym problemem jest to że nie byliby w stanie sfinansować potężnych kosztów związanych z promocją nowego filmu. Co na temat kina niezależnego sądzą jego twórcy oraz osoby z branży jak i krytycy? Mówią dobrze, przewidują rozwój takiej gałęzi rynku filmowego i o tym ze takie kino ma wielką przyszłość. Niedawno zorganizowano pierwszy festiwal filmu niezależnego. Co prawda przyznano nagrody, ale problem polega na tym że film, który był wykonany za kilka tysięcy, producenci nie maja pieniędzy żeby sfinansować koszty stworzenia kopii kinowych. Dlatego producenci kina niezależnego zadają sobie pytanie czy czasem nie będzie tak że będą musieli robić kino za darmo? Obecnie wygląda to tak, że niezależni filmowcy, nie biorą a właściwie można powiedzieć, że nie mogą brać pieniędzy za wykonaną pracę.

Mają jednak świadomość że tworzą sztukę, coco się podoba ale jak długo można tak ciężką pracę traktować jako hobby?
W kinie niezależnym honorariów nie pobierają zarówno aktorzy, jak także scenografowie, operatorzy kamer. To ze reżyser kina niezależnego nie bierze pieniędzy jest chyba oczywiste, a to zazwyczaj oni są pomysłodawcami i twórcami całego projektu i to oni ponoszą ryzyko niepowodzenia produkcji firmowanej ich nazwiskiem.